Welzorg is deze week langs geweest voor het passen van een scootmobiel. Deze of volgende week zal ik hem krijgen. Tot die tijd heb ik zolang een scootmobiel te leen gekregen van vrienden. Waarvoor dank! Maar dan komt het. Dan moet je er in gaan zitten. Ik heb het maar gewoon gedaan en ben even het aapje geweest waar iedereen naar kijkt. Want zo voelt het. Ik heb mezelf maar meteen voor de leeuwen gegooid en ben er overal mee naar toe gegaan. Zelfs naar de kermis. Dan hebben we dat maar gehad. Ik denk dat het voor beide kanten even wennen is. Niet alleen voor mij maar ook voor de vrienden/bekenden is het vreemd. Maar goed, genoeg erover. Die fase hebben we weer (grotendeels) gehad.
Qua gezondheid blijf ik redelijk hetzelfde al word ik wel steeds vermoeider. Ik heb mijn middagslaapje wel nodig. Daar kom ik nu wel achter. 's Middags tussen 1 en 3 uur lig ik nu, al dan niet in bed, plat. 's Morgens ook al wel een uurtje maar dat is minder belangrijk. Dat doe ik omdat ik dan gewoon moe ben maar dan slaap ik - meestal- niet.
Ik groei ook wat en dat is denk ik allemaal vocht. Vooral rond de enkels wordt het wat meer. Dat moet ik natuurlijk wel in de gaten houden. Mocht het te veel worden dan zal ik wel plastabletten krijgen. Tenminste dat neem ik aan.
Verder is mijn suiker al weken totaal van slag. Doordat het lichaam het wat zwaarder krijgt en ik wat groei moet de insulinepomp anders worden ingesteld. Ik had daar niets over verteld in mijn weblog want ik had te veel aan mijn hoofd en dacht dat het wel los zou lopen maar de afgelopen week was het echt puinhoop. Begin vorige week kon ik de suikerwaarde niet meer onder de 15 krijgen terwijl het rond de 6 moet liggen. Ja soms, maar dat was dan ook weer meteen een hypo, dus veel te laag, en dat is ook niet goed. Ik heb contact met de diabetesverpleegkundige opgenomen want ik kwam er zelf niet meer uit. Dat is me bij mijn weten nog niet eerder gebeurd. Ondertussen gaat het nu wat beter maar is het nog lang niet zoals het wezen moet. Ik moet over twee weken weer bloed laten prikken en dan zal de uitslag niet goed zijn.
Ik hoop deze week wat te horen van Maastricht of Dr. Stella over de shocktherapie. Stilletjes hoopte ik afgelopen week al wat te horen maar dat is dus niet gebeurd. Dus het blijft afwachten.
Het is toch nog weer een heel verhaal geworden. Ach ja, het weer is toch slecht dus dan hebben jullie wat te lezen zullen we maar zeggen. Dan doe ik toch nog wat nuttigs. Hahaha.
Zodra ik nieuws heb ben ik er weer. Anders volgende week...
Jos
1 opmerking:
Hallo Jos en Desire
een moeilijke stap om te erkennen dat je hulpmiddelen nodig bent.
Heel dapper dat je er direct mee naar het dorpsfeest bent gegaan. Ik moest meteen denken aan jullie moeder,die dat het ergste vond van niet meer alles kunnen, dat het zichtbaar was voor anderen. Ik weet zeker dat je de beste keuze maakt door het wel te doen ook al is de stap nog zo groot. Want nu je er doorheen bent, kun je tenminste weer op pad gaan. Fijn dat je ondanks alles toch zo positief inzet op jezelf en je gezin.
Geniet van je goede momenten.
Groetjes Johan en Diny.
Een reactie posten