Afwachten.

Het is nu afwachten. Afwachten wat er gaat gebeuren met mijn gezondheid natuurlijk maar ook afwachten hoe het zal gaan met acceptatie voor transplantatie en hoe en wat er zal moeten gebeuren in huis. Tot nu toe is het gelukkig nog steeds zo dat ik, als ik maar helemaal niets doe, redelijk in orde ben. Op het oog zie je nog niets aan me. Maar dat bedriegt ook weer. Afgelopen vrijdag bijvoorbeeld hadden we een bruiloft. Met roken en veel muziek en dat werd me uiteindelijk te gek. Tegen elf uur zijn we naar huis gegaan. Overdag gaat het ook wat beter moet ik zeggen. 's Avonds zijn vaak de knollen op.

Wel slaap ik redelijk veel. Ik heb het geluk dat ik me er nog steeds goed tegenop kan zetten en als het er niet op de geijkte momenten van komt dan doe ik het wat later. Dat kan nog. Tenminste, als ik me rustig hou. Maar goed, dat kan nu nog, Toch het zal mij benieuwen hoe lang het gaat duren voor dat ik echt absoluut plat moet en het niet uit kan stellen.

Ik verwacht wel op korte termijn bericht van Maastricht over de shocktherapie die me -misschien, mogelijk en eventueel - tijdelijk wat verlichting kan gaan geven. Dr. Stella en de arts die dat moet gaan doen zien elkaar deze week in Frankrijk. Ergens op een bijeenkomst voor cardiologen. En wat ik begrepen heb van dr. Stella wil hij het daar met hem bespreken en dan moet het niet al te lang meer duren voor ik behandeld kan worden. Want er is geen wachtlijst. Het is experimenteel en de spullen staan gewoon klaar.

We zien het wel. Voorlopig goed het nog goed, naar omstandigheden. Als ik straks mijn scootmobiel heb -hopenlijk met sportvelgen, sportkuip en kickstarter hahaha- ben ik weer wat meer flexibel. Nu moet alles met de auto maar ik wil er ook wel graag gewoon even tussenuit. Gezellig met zijn allen een eindje fietsen/toeren is toch wel leuk. Het zal wel wennen zijn maar daar moet ik gewoon doorheen.

Zodra ik wat meer weet over het een en ander zal ik het gelijk laten weten.

Jos