Het loopt allemaal wat stroef. Zowel lichamelijk maar zeker ook tussen de oren. Ik kan mijn draai niet vinden sinds een paar dagen. Lichamelijk kan ik merken dat het bukken en zo steeds minder makkelijk wordt. Ook word ik steeds sneller moe en wat kortademig. Geestelijk word ik ook moe. Veel gaat niet zoals moet. Mijn suiker is nog steeds niet op regel en daar zit ik dus nog steeds mee te klooien. Maar vooral het wachten gaat me slecht af. Ik wacht op van alles. Ik heb nog niets van Dr. Stella gehoord. Ook nog niets van de gemeente over aanpassingen en hulpmiddelen. Ze zouden binnen twee weken bellen. Woensdag is het al vier weken. Dus dat loopt al uit. Ook zou de scootmobiel uiterlijk deze week komen. Maar er moet eerst schriftelijk een afspraak worden gemaakt. Ik heb nu nog geen brief ontvangen dus ook dat wordt niet wat. Maar het ergste is op het wachten op bericht rond de transplantatie. Dat kan ik pas volgende maand verwachten dus dat ligt -hopenlijk- nog op schema. Maar ik tel de dagen. Continue maalt het door mijn hoofd. Wat als dit..., wat als dat... want je moet er toch niet aan denken dat het niet door zou gaan.
Al met al zit ik dus niet lekker in mijn vel. Gelukkig ben ik nog niet de hele dag chagrijnig maar heb zo af en toe wel een wat kort lontje. Logisch zou je zeggen en dat is het ook wel. Maar prettig is het niet. Ook niet voor Desiree. Zij begrijpt het wel en laat mij mijn gang maar gaan maar voor haar is het ook alles behalve leuk op het moment.
Ach ja, ik heb eerder dit soort 'dipjes' meegemaakt en weet dus dat het weer over gaat. Gelukkig is het weer goed en kan ik regelmatig onder het prieeltje zitten. Dat maakt veel goed. Nu nog wachten op de lekkere zomeravonden om lekker lang buiten te zitten. Maar ik ben niet de enige die dat graag wil.
Tot volgende week (of eerder als er nieuws is).
Jos
3 opmerkingen:
Lieve Jos en Dees,
We hebben je op de scootmobiel gezien en het stond echt niet slecht! Super zelfs met Bas voorop en aan het stuur... Albergen wordt nog onveilig gemaakt straks door de heren Schepers! Dat je niet zo lekker in je vel zit, lijkt me niets meer dan logisch. Er zijn mensen die met veel minder tegenslag in hun leven in een dipje komen... of DIP (je raad nooit wie). Geef jezelf en je gezin, metname Dees een enorm schouderklopje voor die lange zware weg die jullie al hebben gemaakt en kijk daar positief en vol trots op terug. Veel mensen nemen hun petje af voor wat je allemaal voor de kiezen hebt gekregen en nog gaat krijgen en vragen zichzelf af, hoe zou mij dat zijn vergaan, zou ik ook zo sterk zijn en mijn humor kunnen bewaren?
Als je wat afleiding zoekt, wij willen altijd Catannen of kaarten dat weet je, afleiding voor jou, afleiding voor mij! Dus laat het ons weten als je het eraan toe hebt!
Liefs,
Jules en Inge
Lieve fam Schepers,
Ik kan het goed begrijpen dat er van alles door je hoofd spookt.
Jullie hebben al zoveel op je pad gehad, en het zou toch een keer genoeg moeten zijn.
Maar we hebben zeker heel veel respect voor jullie, dus een dip mag best.
Toi Toi Toi voor jullie.
Fam Meijer.
Hoi Jos en Dees
Niets is vervelender dan wachten. Als het om iets onbelangrijks gaat is het al erg genoeg. Op Stella heb je al vaker moete wachten ,maar hij heeft je nog nooit in de steek gelaten.Ik hoop dat je toch snel bericht krijgt en je uit je dipje komt,maar dat je het moeilijk hebt is normaal .Het zou nog vreemder zijn als het niet zo was.Ik leef ook vanuit de USA met je mee. Heel veel sterkte en een knuffel van mij.
Mark en Mieke
Een reactie posten