Scootmobiel en rolstoel gebracht.

Gisteren heb ik mijn scootmobiel gekregen. Woensdag was er al een rolstoel gebracht. Een paar telefoontjes helpen dus wel. Natuurlijk had ik al een scootmobiel te leen gekregen van vrienden, waarvoor nogmaals hartelijk dank, maar het is fijner op je 'eigen' ding te zitten. Want dat ik in/op een scootmobiel zit, daar ben ik inmiddels al wel aan gewend en 'doorheen'. Gisteren heb ik een nieuwe 'fase' doorbroken. Ik heb een paar kleine boodschappen gehaald en ben met de scootmobiel in de supermarkt gegaan. Dat lijkt misschien voor een buitenstaander niets maar voor mezelf was het toch wel een hele stap. Het is niet zo dat ik dat stukje in de winkel niet kan lopen maar het is er daar - vooral in de zomer- zo stervends koud dat ik daar niet goed tegen kan. En zittend gaat het dan heel wat beter. Ik zal best nog wel soms lopend bij kamphuis te zien zijn, bijvoorbeeld als ik met de auto ben, maar ik moet zeggen dat het zittend veel beter gaat. Vooral als er een rij voor de kassa is, dan ga ik staand krom van pijn in de borst en arm. Zittend heb ik daar veel minder last. Ik moet wel zeggen dat het een rot gevoel is om zittend in zo'n karretje door de winkel te moeten. Je voelt je echt wat invalide. Maar het loont en de mensen in het dorp moeten er maar aan wennen. De reacties zijn overigens heel erg verschillend. Sommigen komen naar je toe en vragen hoe het gaat en dat soort zaken maar je ziet toch wel heel veel mensen 'vluchten' en 'toevallig' de andere kant op kijken/lopen. Ach ja, dat moet dan maar. Voor hun is de situatie waarschijnlijk nog moeilijker dan voor mij. Al lijkt me dat wat onlogisch.
Maar volgende week wil het weer wat warmer worden en dan ben ik van plan om regelmatig een eindje in de omgeving rond te crossen. Samen met de kids. Die willen dan geheid mee.

Maandag meld ik me wel weer.

Jos