Morgen moet ik weer naar Utrecht en ondanks dat het best wel goed gaat moet ik toch wel het een en ander aankaarten. Mijn darmen allereerst. Dat is nog steeds niet goed en zo kan het niet door. Elke keer dat ik denk dat het een stukje beter gaat krijg ik de deksel op de neus doordat het weer een heel stuk erger wordt. Ik denk dat het te maken heeft met de prednison. Dat zorgt voor een heel traag herstel. Ik heb bijvoorbeeld nog steeds een wondje op mijn arm die ik al had toen ik getransplanteerd werd. En nog steeds is dat niet helemaal genezen. Het is wel bijna weg en stelt niets voor maar het geeft wel aan dat herstellen lang duurt. Prednison verminderd de weerstand.
Ook heb ik geirriteerd tandvlees dat dreigt te gaan ontsteken. Mijn wang wordt pijnlijk en slikken wordt moeilijker. Zelfs boven op mijn hoofd is de huid gevoelig. Ik heb het idee dat er, weer vanwege de Prednison, een paar pillen voor genomen moeten worden. Voor het uit de hand loopt. Ik hoop niet dat ze dit al te erg vinden want dan zijn ze in staat om een bed voor me aan te wijzen. Dan kan ik blijven. Ze - de doktoren- zijn als de dood voor een bacteriele ontsteking want - alweer door de Prednison- dat loopt snel uit op een longontsteking. En dat is dan echt letterlijk levensgevaarlijk.
Ze hebben ons van te voren gezegd dat je na transplantatie een kwalitatief goed maar kwetsbaar leven kunt/zult krijgen. En dat wordt steeds duidelijker. Het is genieten maar wel wetende dat het een wankel evenwicht is tussen "goed leven" en "slecht in orde op het ziekenhuis". Maar ook daar moeten we leren mee om te gaan. En dat komt wel goed. Al is het voor zowel Desiree als mij soms wel moeilijk om echt onbezorgd te genieten. Steeds weer komt in het achterhoofd weer de zorg voor morgen boven. En dat wordt versterkt omdat ik op dit moment nog te veel "kwaaltjes' heb. Als die er niet waren kon je echt 'los' leven . Maar dat komt nog wel. Het is allemaal nog pril.
We zullen zien wat morgen brengt. Als ik terug ben laat ik wel weten hoe het gegaan is.
Jos
Ook heb ik geirriteerd tandvlees dat dreigt te gaan ontsteken. Mijn wang wordt pijnlijk en slikken wordt moeilijker. Zelfs boven op mijn hoofd is de huid gevoelig. Ik heb het idee dat er, weer vanwege de Prednison, een paar pillen voor genomen moeten worden. Voor het uit de hand loopt. Ik hoop niet dat ze dit al te erg vinden want dan zijn ze in staat om een bed voor me aan te wijzen. Dan kan ik blijven. Ze - de doktoren- zijn als de dood voor een bacteriele ontsteking want - alweer door de Prednison- dat loopt snel uit op een longontsteking. En dat is dan echt letterlijk levensgevaarlijk.
Ze hebben ons van te voren gezegd dat je na transplantatie een kwalitatief goed maar kwetsbaar leven kunt/zult krijgen. En dat wordt steeds duidelijker. Het is genieten maar wel wetende dat het een wankel evenwicht is tussen "goed leven" en "slecht in orde op het ziekenhuis". Maar ook daar moeten we leren mee om te gaan. En dat komt wel goed. Al is het voor zowel Desiree als mij soms wel moeilijk om echt onbezorgd te genieten. Steeds weer komt in het achterhoofd weer de zorg voor morgen boven. En dat wordt versterkt omdat ik op dit moment nog te veel "kwaaltjes' heb. Als die er niet waren kon je echt 'los' leven . Maar dat komt nog wel. Het is allemaal nog pril.
We zullen zien wat morgen brengt. Als ik terug ben laat ik wel weten hoe het gegaan is.
Jos
Geen opmerkingen:
Een reactie posten