Gaat goed, ondanks de medicijnen

Ondanks de kuur van een week met relatief zware medicijnen voel ik me best wel goed. In ieder geval beter dan ik verwacht had. Wel jammer dat al die extra pillen, dranjes en zalfjes tot nu toe nog niet zo veel helpen. Maar wat niet is kan nog komen.

En het is ook mooi dat we weer vooruit kunnen kijken. Volgende week gaan we weer van start met toneel. Nou ja, we komen weer een keer bij elkaar. Sommigen spreek ik dan de eerste keer weer sinds de transplantatie. Zij waren er bij toen ik gebeld werd. Maar verreweg de meesten heb ik ondertussen wel weer gesproken. Ik heb er weer zin in. Na de vakantie gaan we echt van start en dan kan ik me er weer helemaal instorten. Nog meer als vroeger want nu voel ik me gewoon beter. Lichamelijk en geestelijk.

Zoals ik al zei kunnen we weer vooruit kijken. Ik ga training geven aan de voetbaljeugd. Ik heb overlegt met de cardiologen in Utrecht en ze waren direct voor. Als ik dat kan en wil, dan graag. Want rust roest. Bij toeval kan ik ook nog eens training geven aan Bas (onze jongste zoon). Ik wilde graag bij de F- of E-Jeugd trainen. Bij welk team maakte me niet zo veel uit, maar bij zijn team werd nog een trainer gezocht. Dus dat gaan we doen. Bas is helemaal in zijn nopjes. En ik ook. Maar bij mij is het gevoel nog een heel stuk anders. Eindelijk kan ik weer dingen gaan doen die jarenlang ondenkbaar waren. Het is weer uitbreiden in plaats van inleveren. En daar ben ik -maar natuurlijk ook Desiree- erg blij mee want dat sterkt ons in het vertrouwen dat het de goede kant op gaat...

Jos