Last v/d medicijnen

Ik heb de afgelopen week toch wel veel last van de extra medicijnen gehad. Voor een 'buitenstaander' leek het allemaal nog heel wat maar ik heb me wel beter gevoeld dan de laatste dagen. Ik ben er vooral erg moe van en dat zorgt voor mijn gevoel weer voor extra hartkloppingen en overslagen. Ik heb me er bewust niets van aangetrokken en gewoon gedaan wat ik anders ook doe maar het viel me gewoon zwaarder. Maar goed, morgen nog en dan mag ik ze weer laten staan. Helaas heeft het niet gebracht wat we er van hoopten. De darmen zijn nog steeds niet wat het wezen moet. Ik denk dat er binnenkort wel verder onderzoek komt want de artsen willen ook graag dat het wordt opgelost.

Verder heb ik nu op drie plaatsen in mijn been last van spierscheurinkjes/verrekkingen. Mijn rechter been is op twee plaatsen blauw en links heb ik last van het bovenbeen. Nou ja, dat moet dan maar. Er zijn ergere dingen. Maar het betekent wel dat ik met fysiotherapie niet zo veel mag en kan. Maar ik zit er niet echt mee. Die medicijnen mag ik na morgen laten staan en de spieren komen wel weer in orde.

Voor de rest worden we door veel mensen in de watten gelegd. Een tijd geleden hebben we van mijn oud-collega's een weekendje weg aangeboden gekregen. Een veel te gek kado natuurlijk maar het was mogelijk door een spontane geldinzameling. Waarvoor nog steeds hartelijk dank! En afgelopen week hebben we van onze vrienden een midweekje weg in de herfstvakantie gekregen. Ook bedankt! We gaan naar Kijkduin, vlak aan het strand. Heerlijk. Want ik kan nu tegen de kou en kan ongeacht het weer gewoon buiten lopen. Dus ook aan het strand. Daarnaast zijn we zelf ook nog van plan twee keer wat langer met de caravan weg te gaan. Dus we zijn volop aan het genieten en bijkomen. Lekker chille zou Stef zeggen. Ook voor Desiree en de kinderen is het goed. Desiree moet nog steeds wennen aan het idee dat het nu wat beter met me gaat. Maar dat valt voor haar niet mee. Want zij ziet natuurlijk ook mijn mindere momenten die anderen niet zien. Vooral dat ik bij te veel inspanning gelijk spierwit ben en er echt slecht uit zie. Voor haar is het ook een proces van leren. Leren om mij mijn gang te laten gaan zonder zelf te veel zorgen te maken. En zoals gezegd valt dat niet mee. Heel logisch, dat heeft tijd nodig.

Wat voor mij geen tijd nodig is, is het genieten van wat ik wel kan. Gewoon dingen doen zoals iedereen. Grote prestaties zijn er nog niet bij, maar dat hoeft ook niet. Maar ik ga voor mijn gevoel steeds meer op in de grijze massa en val niet meer zo op. Gewoon fietsen, gewoon lopen, gewoon ergens bij gaan staan... zo hoort het, en daar doen we het voor.

Jos