Slechte vaten...

Veel mensen hebben als ze me tegenkomen zoiets van "Als je zo kijkt is er niets met hem aan de hand'. En dat is logisch. Want aan de buitenkant zie je ook niets. Daarnaast probeer ik altijd zo gewoon mogelijk alles - wat ik nog kan- te doen. Als ik daar pijnklachten van krijg dan neem ik dat op de koop toe en alleen mensen die veel met me omgaan zien dan dat het niet gaat zoals het moet. En zo wil ik het ook graag.
Maar dan zit ik steeds op de weblog te zeggen dat het weer wat minder gaat. Ik kan me voorstellen dat mensen er geen idee bij hebben wat het probleem is. Na de laatste dottering heb ik verteld dat de kleinere vaten al weer een stuk slechter zijn geworden en dat ik hierdoor weer minder goed voel. Nou krijg ik elke keer na het dotteren de film toegestuurd en ik dacht dat het goed was om het verschil in kransslagader tusssen nu en anderhalf jaar geleden (mei 2006) eens te laten zien.

Hieronder twee foto's. De bovenste is van mei 2006 - dus toen was het hart kwalitatief al behoorlijk minder- en de onderste van de laatste dottering. Ik heb de bovenste wat gedraaid zodat het qua hoek ongeveer gelijk is.

Mei 2006

Oktober 2007

Hierop is dus duidelijk te zien dat er bij de onderste heel wat kleinere aderen niet meer te zien zijn. Die zitten dus (nagenoeg) dicht. Dit zorgt voor zuurstoftekort in het hart en dat veroorzaakt weer de pijnklachten.

Even voor degene die het niet weet. Het bloed komt via de grote aderen binnen en gaat dan naar de zijtakken, naar de nog kleinere aderen, en nog weer kleinere aderen etc, etc. en uiteindelijk wordt dan via de haarvaten het hart 'gevoed" met zuurstof dat in het bloed zit. Het gaat dus van groot naar klein (en niet andersom zoals veel mensen denken).


Maar omdat bij mij alleen maar de grote aderen -redelijk- open zijn en daarna veel van de kleinere aderen dicht, komt het bloed niet bij de haarvaten en dan is er een probleem. De kransslagader heeft geen capaciteit/volume om het hart voldoende zuurstof te geven. In rust is het al te weinig maar zodra ik een inspanning doe is het tekort meteen veel groter. Want dan wil de hartslag omhoog en zal het hart meer zuurstof vragen. Je kunt het vergelijken met een auto. Als je gas geeft heeft de auto meer benzine nodig en als hij die niet krijgt is er een probleem. Zo gaat het ook bij het hart met de zuurstof. De kransslagader is voor het hart wat de benzineleiding is voor de motor in een auto.


Nu wil ik niet een spoedcursus cardiologie gaan geven maar ik denk wel dat het voor veel mensen duidelijk maakt wat nu werkelijk het probleem is. En wie het als wist had dit 'hoofdstuk' over kunnen slaan.

Het probleem is nu dat dit proces van dichtslibben erg snel gaat en daarom moet ik een ander hart. Alleen op de capaciteit van de grote (dotterbare) aderen kun je niet leven. Die voeren alleen maar toe. De kleine aderen en haarvaten doen het werk, dus daar kun je nu niet zonder. De verwachting is dat binnen 1-1,5 jaar het punt gekomen is dat er te weinig aderen zijn om nog te kunnen leven. Dus voor die tijd moet er een hart zijn want dat is de enige oplossing.


Al met al is het een heel verhaal geworden en ik besef wel dat het voor sommigen veel te veel details zijn. Dat begrijp ik. Maar het voordeel van zo'n weblog is , dat je ook snel over dingen heen kunt lezen. Dus ik denk/hoop dat het niemand tot last is dat ik dit allemaal vertel.


Jos