Vorige week woensdag ben ik naar de internist geweest. Die was dik tevreden. Mijn cholesterol was 4.6 met een goede verhouding van het HDL/LDL. Maar ik was vooral nieuwsgierig naar mijn suiker. En de gemiddelde suiker (GlyHB) was 5.9! Dat is erg goed. Een gezond mens heeft rond de 5 a 5.5 dus ik zit maar iets hoger. Als de waarde onder de 7.5 blijft is het al goed. Ik spuit zo ongeveer 40 eenheden insuline per dag en dat is ook wat een gezond lichaam (alvleesklier) normaal gesproken aanmaakt. Dit betekent dus dat ik erg 'strak' ben ingesteld en gezond leef. Daarvoor kreeg ik de complimenten. Ach ja, dat was niet nodig maar toch wel leuk om te horen. De energie die ik er in stop wordt beloond.
Ik was ook vooral blij omdat ze in Utrecht nog steeds niet gelukkig zijn met mijn diabetes. Maar omdat ik de suiker zo goed onder controle heb kom ik toch in aanmerking voor transplantatie. Nu ik weer goede bloedwaarden heb, en die gegevens gaan naar Utrecht, komt er tenminste geen nieuwe discussie...
Voor de rest gaat het zijn gangetje. Ik moet wel erg veel rusten en dat is wel vervelend. Ook kom ik niet meer buiten. Zelfs even naar de supermarkt zit er niet meer in.
Maar naar toneel ga ik wel. Geen discussie. Ik ben gisteravond ook weer geweest en het is altijd weer leuk. Voor mij is het zo belangrijk omdat ik dan tenminste nog helemaal van alles los kan komen. Ik regisseer en ben dus alleen maar bezig met toneel. Ik vergeet alles, zelfs de pijn op de borst, en maak me druk over de kleinste dingen. En als het even later dan gaat zoals ik het voor ogen heb ben ik daar blij mee. In het regisseren kan mijn ei kwijt en het is iets dat ik nog steeds voor volle 50% kan doen. Ik heb veel in moeten leveren maar dit gaat nog. Het is wel erg vermoeiend maar dat moet dan maar. Want hierdoor wordt de spanningsboog, want die is er altijd, voor even 'ge-reset' omdat ik twee uur totaal niet aan alle problemen rond mijn gezondheid denk. En er wordt natuurlijk flink gelachen. Om de kleinste dingen. En dat is goed want we doen het allemaal voor de lol.
Verder heb ik eigenlijk niet zo veel te melden. Ik sta nu 54 dagen, dus bijna 8 weken, op de wachtlijst. Het blijft gek om te wachten op het moment dat je gebeld wordt en je geen idee hebt wanneer dat ongeveer zal zijn. Maar ja, je kunt je er wel heel druk om maken, maar dat help niet. En ze bellen toch altijd onverwachts.
Normaal gesproken tot volgende week. Als ze niet eerder bellen…
Jos
1 opmerking:
Ik hoop voor jullie dat ze wel eerder bellen, Jos. Fijn dat je zo van je toneelavond kunt genieten en ik weet dat ze ook van jou genieten. Misschien kunnen jullie, als het moment van transplantatie daar is, in Utrecht een oefenruimte reserveren...
Groetjes, Karin en familie.
Een reactie posten