Dotteren gelukt, verval gaat door.

Ik ben weer thuis. Dat was nog maar zeer de vraag vanmorgen, want ik voelde me helemaal niet goed. Ik had nog pijn en voelde me daarnaast helemaal niet lekker. Toen Desiree en de kids me op wilden halen schrokken ze erg want het was overduidelijk dat het niet goed ging. Maar Dr. Stella wist ook niet wat te doen. Nogmaals dotteren heeft geen zin. Daarnaast zou dat waarschijnlijk de situatie alleen maar erger maken. Daarom hebben we in overleg besloten dat ik naar huis zou gaan en daar verder bij kon komen. En bij toename van de klachten direct weer terug naar Utrecht. Ik mocht ook blijven en moest het zelf aangeven. Maar we zijn dus naar huis gegaan. Ik heb de hele middag in bed gelegen en ben er net uit. Ik moet zeggen dat het nu al een stuk beter gaat.

De verwachting is dat ik van het dotteren niet erg veel op zal knappen. Natuurlijk, de grote vernauwing is weg en dus het acute gevaar. Dus ik zal zeker meer kunnen dan voor de tijd. Maar tijdens de behandeling was duidelijk te zien dat de middelgrote aderen ook erg slecht worden. Ik had al een tijd last van de haarvaten. Dat die dicht gingen zitten. Maar nu ook de wat grotere aderen snel minder worden en dicht slibben dreigt het scenario die de doktoren hebben voorspeld uit te komen. Maar het tempo waarin dat gaat maakt me niet blij. Een paar weken geleden heeft Dr. Kirkels al aangegeven dat hij zich afvroeg hoe ik door de winter moest komen. Toen dacht ik nog wel positief maar bij mij komen nu ook wel de bedenkingen. Want al met al gaat het verval dus vlot -misschien wel versneld- door. Daarom ben ik nu verschrikkelijk blij dat ik op de wachtlijst voor transplantatie sta. Ik besef me na deze keer dotteren nog meer dat het misschien wel 'zwaar halen' wordt om de tijd tot een nieuw hart uit te zingen. Maar dat moet gewoon lukken. Laten we hopen dat hij snel komt.

Als ik dit zo ondertussen even terug lees komt het wat negatief over. Maar dat is dan niet goed weergegeven. Ik ben er weer en het dotteren is zonder complicaties verlopen. We zullen wel zien hoe het verder gaat. Wachten op de mindere dingen die -eventueel- komen gaan hebben we nog nooit gedaan en gaan dat ook nu niet doen. We hebben met de transplantatie in het vooruitzicht zicht op veel betere tijden. En daar gaan we voor. En hoe we de tijd tot dan door komen zien we wel. In iedere geval wel met de kin omhoog. Want zelfs in deze situatie zijn er nog genoeg dingen om van te genieten. Zoals vanavond lekker voetbal kijken met de jongens. Heerlijk.

Jos