Morgen weer...

Morgen gaan we voor de 30ste keer met de Utrechtdotterclub op pad. Het gevoel is dubbel. Want van de ene kant ben ik blij dat het zo ver is. Ik kan niets meer doen zonder dat de klachten erger worden. De medicijnen zijn verhoogd tot het maximum maar dat helpt niet meer afdoende. Zelfs het mooie weer dat we nu hebben helpt me er niet door. Dus het is tijd dat er wat aan gedaan wordt. Maar van de andere kant... bah, wat zie ik er weer tegenop. Voor de pijn tijdens en na het dotteren krijg ik wel wat (morfine) en dan kom ik de dag wel -half slapend- door. Maar ik denk vooral aan de risico's tijdens het dotteren.
Ik sta nu op de wachtlijst voor transplantatie en heb dus weer hoop op een toekomst. Laat het morgen dan niet alsnog - vlak voor de 'finish'- mis gaan. Misschien zie ik het wat somber. Het is al 29 keer goed gegaan zou je zeggen. Maar in die 29 keer heb ik wel -tijdens/door het dotteren- twee keer een infarct gehad. Was ik helemaal van de wereld en dacht zelfs Dr. Stella dat het 'einde verhaal' was. Daar moet je niet aan denken, dat weet ik wel. Maar dat gaat gewoon zo.
Alles samen is het elke keer weer spannend en heb ik een steeds grotere frisse tegenzin. Je hebt bijna de neiging om niet meer te gaan. Maar ja, dat is geen optie.
Gelukkig gaan Desiree en Gerda weer mee. Het vaste 'team'. Daar ben ik wel heel blij mee want die weten hoe het allemaal gaat. Ook weten ze hoe ik me voor en na een dottering voel. Al met al een wat 'vertrouwde' situatie. En dat is dan toch wel erg prettig.

Laten we hopen dat dit de laatste keer wordt en dat er daarna snel een ander hart voor me beschikbaar komt. Tot die tijd moet ik 'heel 'blijven. Daarom is deze revisiebeurt onvermijdelijk.

Als het goed is kom ik woensdag weer thuis en meld ik me dan weer. Gerda zal de weblog morgen bijwerken.

Jos