Stuwing in de arm dus acuut naar Utrecht

Ik heb al een tijdje wat last van de linkerarm maar sinds dit weekend werd hij steeds dikker en pijnlijker. Ook wordt hij helemaal rood en blauw. Gistermorgen ben ik toch maar - na overleg met Utrecht- naar de huisarts gegaan en deze constateerde dat er stuwing in de arm is. Dus het bloed kan niet weg. Het is hetzelfde gevoel dan wanneer ze bloed van je afnemen en ze doen er een stuwband om doen en deze te lang laten zitten. Ik heb veel druk op de arm, hand en vingers. Ook is de arm harder en de aderen liggen bovenop de arm en staan onder spanning. Omdat er gevaar is was/is voor trombose door een bloedprop moest ik per direct naar Utrecht. Ook moest ik spullen meenemen om te blijven. Ze hebben me onderzocht, bloed afgenomen en echo's gemaakt van de arm. Gelukkig konden ze geen bloedprop vinden maar ze vertrouwen het niet. Ik mocht gelukkig wel naar huis maar ze willen morgen voor een 2e keer een echo maken. Want de arm loopt dik op en dat moet duiden op een afknelling ergens. Dat kan niet anders. Het meest voor de hand liggend is een bloedprop. Dus morgen moet ik weer naar Utrecht. Mochten ze niets vinden, dan moet iets anders de arm afknellen. Ikzelf zit nog te denken aan de pacemaker. Sinds ik deze heb voelt mijn schouder en bovenarm niet lekker. Dat heb ik ook aangegeven en mocht het daar aan liggen, dan zal ik waarschijnlijk een herimplantatie van de pacemaker krijgen. Maar eerst morgen (vrijdag) afwachten. Mochten ze niets vinden, dan is er geen acuut gevaar en mag dan gewoon naar huis. Dan word ik aanstaande woensdag, wanneer ik toch ben opgenomen voor de jaarcontrole, verder onderzocht.

Verder heb ik vorige week een fietstest gehad en die was ook niet goed. Het hart gaat bij meer dan 100 slagen per minuut helemaal uit ritme lopen. Dit komt waarschijnlijk door de geleiding van het hart. Ik word dan helemaal niet lekker en word zelfs beroerd. Maar de enige remedie is toch veel bewegen. Hoe meer hoe beter. Dan maar niet lekker voelen maar door de hartslag hoog te brengen wordt de geleiding -als het goed is- wat beter. Dus behoorlijk tegenstrijdig. Bewegen waar je niet lekker van wordt, moet er voor zorgen dat je je op den duur wat beter gaat voelen, aldus de artsen. Mmm, rare jongens die doktoren. Maar ik doe toch maar wat ze zeggen en ben weer begonnen met fysiotherapie. Waar ik dan wel weer zin aan heb want bewegen is mijn hobby, maar als je dan niet lekker wordt bij inspanning is de lol er gauw af. En deze ritmestoornissen staan los van de stoornissen in rust. Om het nog wat complexer te maken.

Maar ik baal op dit moment het meest van die arm. Want dat geeft op dit moment echt klachten. Continue. Ook zal dat nog wel een staartje krijgen. Dat moet worden opgelost en op redelijk korte termijn. Trombose is gevaarlijk en zou niet goed zijn maar een operatie om het op te lossen is nou ook weer niet waar ik om sta te springen. Ook is het weer een ding erbij wat niet goed loopt. Ik weet dat ik niet mag klagen, ik ben nog steeds een stuk beter dan een jaar geleden, maar ben er op dit moment wel zat van. Er zijn op dit moment 4 'kwalen'. De hartritmestoornissen, de kaak die nog steeds niet goed is, de darmen en nu ook die arm. Al met al ben ik nog steeds 24 uur per dag, zeven dagen in de week bezig met mijn gezondheid. En dat had ik me- maar ook de doktoren- heel anders voorgesteld na een jaar.

En volgende week woendag is er ook nog die catheterisatie. Dan wordt bekeken hoe de kransslagader zich houdt. Of er in dit 'nieuwe' hart ook al weer vernauwingen ontstaan. Ik ben de eerste die is getransplanteerd vanwege problemen met de kransslagader, de anderen allemaal vanwege pompkracht o.i.d.. De artsen weten dus ook totaal niet wat te verwachten. De belangrijkste reden voor het eerst afwijzen voor transplantatie was de angst dat het probleem van dichtslibben van de kransslagader ook in dit hart door zou gaan. Dus het is ontzettend spannend aankomende woensdag. Als het dichtslibben nu al weer begint is in feite alles voor niets geweest. Ik ben er al een week gespannen voor en dat wordt alleen maar erger. En dus heb ik het hoofd er helemaal niet naar staan om nog meer problemen, zoals met die arm, er bij te krijgen. Maar ja, zo gaat het dus wel en er is niets aan te doen. Dit kunnen we niet even voor ons uitschuiven. Morgen maar eerst weer naar Utrecht om te kijken of het toch geen trombose is. Daarna maar verder kijken. Ik laat wat weten als ik terug ben.

Jos