1 jaar!

Vandaag is het op de kop af 1 jaar geleden dat ik getransplanteerd ben. In feite dus mijn eerste -nieuwe- verjaardag. Want zo voelt het wel een beetje. Wel raar. Ik heb altijd gezegd wel bij 19 februari stil te gaan staan maar niet als verjaardag of zoiets. Maar hoe dichterbij de datum kwam, hoe meer dat ik het als mijn verjaardag ben gaan zien. Heel vreemd, dat had ik zelf ook niet verwacht. Blijkbaar is er in je onderbewustzijn toch iets wat dat veroorzaakt want je hoort het bij heel veel hartgetransplanteerden. Dus we vieren het vandaag toch met de familie. Niet helemaal als verjaardag, maar wel een klein feestje. Ook om weer even terug te kijken.
Vannacht werd ik om 3 uur in het ziekenhuis wakker en het eerste wat ik dacht was dat ik een jaar geleden rond die tijd helemaal geen hart meer in me had. Het oude er uit en het donorhart er nog niet in. Natuurlijk is dat normaal bij een harttransplantatie maar dat je daar direct aan denkt als je wakker wordt geeft wel aan dat je er echt mee bezig bent terwijl het voor het gevoel nog wel meevalt.

Een reden meer om het te vieren zijn de uitslagen van gisteren. Zowel de uitslag van de catheterisatie, een perfecte kransslagader, als de andere uitslagen van de verschillende onderzoeken. Dat geeft vertrouwen. Dat er voor de stuwing van de arm geen pasklare oplossing is, is wel jammer. De vernauwing die er zit valt niet te dottteren omdat er een pacemakerdraad in ligt (die het dus ook veroorzaakt). Alternatief is het opnieuw plaatsen van de pacemaker via een ander bloedvat maar dat zal op den duur waarschijnlijk dezelfde klachten veroorzaken. Want het is een reactie van de ader op de pacemaker. Waarschijnlijk zal op een andere plek de ader ook gaan protesteren. Uit de onderzoeken blijkt dat mijn eigen lichaam al natuurlijke omleidingen maakt. Er wordt nu eerst aangekeken hoe zich dat gaat ontwikkelen. Mocht er op den duur voldoende doorstroming ontstaan dan laten we het zo. Als tussenoplossing heb ik nu een brace gekregen om de opzweling van de arm tegen te gaan. Ach ja, dat moet dan maar. Dat is het ergste niet en dat gaat zeker de pret niet drukken.

Al met al hebben we veel vertrouwen gekregen van de uitslagen van afgelopen dagen. Als de kransslagader na een jaar nog helemaal goed is, dan kan ik me niet voorstellen dat er binnenkort al erge vernauwingen gaan ontstaan. En daar waren de doktoren, en dus ook wij, erg bang voor. Maar tot nu toe is er niets dat daar op wijst. Dus we vieren vandaag, ondanks de probleempjes die er nog zijn, vol goede moed mijn eerste 'verjaardag'. Ik zal er vanavond een heerlijk wijntje op drinken. Proost!

Jos