Wat een jaar!

De laatste stand van zaken van het holteronderzoek heb ik gisteren bijgewerkt. Dus wie dat nog niet gelezen heeft kan beter eerst dat lezen. Ik wilde nu even terugkijken op het afgelopen jaar. Want dat was zoals dat zo mooi heet "Een bewogen jaar'.

Natuurlijk ben ik begin dit jaar nog weer gedotterd. Op 14 februari de laatste (32e) keer. Dat was er eentje met spoed en ik kwam daar erg slecht uit. Om uiteindelijk met pijnstillers naar huis te gaan, daardoor leek het nog wel redelijk. De levensverwachting was daarentegen nog maar erg kort. En net op het moment dat we dreigden de moed te verliezen kwam het donorhart. Wat een toestand! Ik heb vorige week het relaas op deze weblog vanaf half februari nog eens weer nagelezen en dat was best emotioneel. Het zal altijd het meest ingrijpende moment/periode van ons leven blijven. Met geen pen te beschrijven. Wat een emoties, blijdschap, verdriet, tegenslagen, oplevingen. En wat waren we blij met alle kaartjes, weblogberichten. Maar ook gewoon dat er zo vaak op de weblog werd gekeken en op allerlei manieren werd meegeleefd. Nogmaals dank daarvoor want dat het niet allemaal van een leien dakje ging zal duidelijk zijn en dan is steun en medeleven erg fijn. Nadat ik de pacemaker had gekregen en de medicijnen waren ingesteld ging ik werkelijk als een speer. We hebben dan ook een geweldige zomer gehad. We hebben eigenlijk helemaal geen gekke dingen gedaan. Een paar keer met de caravan weg maar verder niets. Maar voor ons was het zo fijn dat het allemaal weer kon. De gewone dingen zoals wandelen, fietsen, vissen, etc...
Ook Desiree knapte in de loop van het jaar weer wat op. Dat was goed om te zien. Want ze heeft heel wat voor de kiezen gekregen. Erg knap dat ze zich al die jaren zo staande heeft gehouden. En natuurlijk was het voor de kinderen erg zwaar. Gelukkig hebben die dit jaar weer een andere Pa gezien.

Maar toch zijn er zorgen en die blijven er. Veel mensen hebben het idee dat we, nu er een nieuw hart is, de problemen te boven zijn. Maar dat is absoluut niet zo. De perikelen van de laatste weken bewijzen dat, maar ook als we die te boven zijn blijven er zorgen. Op den duur ontstaan er weer problemen, dat is onvermijdelijk. Waar ik zelf nog wel eens mee 'worstel' is de beperkte levensverwachting. Natuurlijk, we hebben er een heel stuk bij gekregen maar het is niet reeel om het hoofd in het zand te steken en net doen alsof ik honderd kan worden. De gemiddelde levensverwachting na een harttransplantatie is 10 jaar. Dat kunnen er inderdaad meer worden, maar net zo goed minder. En als dan iedereen maar tegen je zegt dat je daar niet aan moet denken, dat is later zorg, dan kan ik me daar wel druk om maken. Een beetje Twentse "daar moet je niet over praten" strategie. Maar zo werkt het voor mij niet. Ik zal nooit oud worden. Geen opa bijvoorbeeld. Dat wisten we van te voren en het is ook niet zo dat ik daar onder gebukt ga. Maar als ik er dan aan denk dan doet me dat wel wat. Veel meer dan ik van te voren had gedacht, dus dat moet nog wennen.

Maar het was een goed jaar. Een bewogen jaar. Een jaar om nooit te vergeten! Het heeft ons weer toekomst gegeven, al is deze dus betrekkelijk. We zien de toekomst met vertrouwen tegemoet. Op dit moment loopt het niet zoals we graag zouden zien maar dat wordt opgelost. Dat vertrouwen is er. Op dit moment ben ik weer met allerlei dingen bezig. Voetbaltraining geven aan de E-tjes bij "De Tukkers" en ik regisseer nu bij 3 verenigingen. Dus uitbouwen in plaats van inleveren. Heerlijk. We zullen zien wat 2009 zal brengen en dat is natuurlijk niet alleen afhankelijk van hoe het met mij gaat. Er zijn in de directe omgeving meer mensen die moeilijkheden met de gezondheid hebben. Hopenlijk gaat het daar ook goed/beter mee.

Tot slot wil ik - ook namens Desiree en de kinderen- iedereen een goed en vooral gezond 2009 toewensen.

Desiree, Jos, Stef en Bas