Twijfel

Ik twijfel wat te doen. Moet ik Utrecht bellen of zal ik nog even wachten? Want dat het niet goed gaat, dat is een feit. Het probleem is alleen dat ik mijn gevoel kwijt ben om aan te geven wanneer het weer tijd is om gedotterd te worden. Ik heb erg veel klachten maar kan nu niet meer aangeven welke ader het is en of het uberhaupt wel een grote -dotterbare- ader is. "Vroeger' was het duidelijk. Ik had altijd een zeurende pijn op de borst. Dat was een feit. En op het moment dat ik bij lichte inspanning pijn in de arm of kaak kreeg dan was het weer zo ver. Dan zat er weer een ader dicht en ik kon aan soort en plek waar ik pijn had voelen welke ader het was. Zo simpel als ik het vertel was het niet helemaal maar zo ging het wel ruwweg.

Maar ik heb nu altijd bij een lichte inspanning last van pijn in de arm. Soms zelfs in rust. Nu helemaal, maar direct na het dotteren ook wel soms. En als ik niet genoeg rust neem wordt ik snel duizelig en 'flauw'. Zelfs lang zitten wordt al een opgave en als ik echt wat doe kom ik achter de adem en heb ik - zonder te overdrijven- het gevoel dat ik wegval. Ik blijf dat gelukkig meestal wel rustig maar het is soms wel angstig omdat ik dan het gevoel heb dat het helemaal mis gaat.
En nu moet ik bepalen waar dat van komt. Van de grote of de kleine aderen, of is het van allebei? Ik weet het echt niet meer. En het ergste is, de doktoren ook niet. Die sturen puur op mijn aanwijzingen en gevoel. Dat doet Dr. Stella al jaren. De onderzoeken geven aan dat het goed is en ik zeg van niet, en dan blijkt met het dotteren dat ik toch gelijk had. Zo gaat het ook met het hartfilmpje. Die heeft zelden een afwijking vertoond en als ze er nu 1 gaan maken dan is er geheid weer geen afwijking te zien. Misschien is het een idee om weer een myo-view te gaan maken. Die geeft het meestal wel goed aan. Meestal, want er was een keer dat daar alles goed op leek en toen bleek de hoofdstam voor 99% dicht te zitten. Van de andere kant is dat wel het onderzoek waar ik het meest vertrouwen in heb. Maar of dat op korte termijn kan...

Dan komen we weer op de vraag... wanneer nu te bellen? Gisteren was ik er vast van overtuigd dat ik dat vandaag zou gaan doen. Ik was totaal niet in orde. Maar vandaag gaat het weer een stukje beter dus ik het dan toch maar niet gedaan. Maar ik zal denk ik deze week wel weer zo'n dag krijgen en dan bel ik wel (denk ik). Laat de doktoren het maar zeggen. Ik zal aangeven dat ik, zoals ik al zei, het hele spoor bijster ben en dat zij het maar moeten zeggen.

Al met al een rotsituatie. En ik ben er dan ook erg ongelukkig mee. Ik weet zeker dat als ik aangeef dat het helemaal niet goed gaat, dat ik dan meteen wordt opgenomen maar daar zit ook niet om te springen. En dat is ook nog niet nodig, denk ik.... hoop ik...

Twijfel, twijfel. We zullen wel zien hoe het ontwikkeld. Zo gauw ik gebeld heb, of ander nieuws heb zal ik me weer melden.

Jos