Morgen voor de 31ste keer dotteren.

Als ik zo de titel van deze bijdrage in tik dan besef ik me weer hoe absurd het eigenlijk is. Een-en-dertig keer dotteren! Om ziek van te worden. En om eerlijk te zijn ben ik dat ook wel een beetje. Maar goed. Dat helpt niet. Je kunt er als een berg tegenop zien maar ik zal toch moeten. Want het is niet veel meer. Continue heb ik last. Ik ga vanavond nog wel naar toneel maar heb daarvoor wel een pil extra geslikt boven op de maximale hoeveelheid. Nou ja, ik zit daar altijd al boven maar heb nu nog een pil extra ingenomen. De doktoren weten dat ik dat incidenteel doe en zijn het daar mee eens. Blij zijn ze er niet mee. Maar goed, het doel heiligt de middelen. Ik wil naar toneel.

Morgen zal wel weer een dag met pijn worden met de nodige Fentanyl (morfine). Als het daar bij blijft en er verder geen complicaties komen teken ik daarvoor. Maar het meest spannend is wel of ze zo veel kunnen doen dat ik er nog redelijk van opknap. Dat ik tenminste weer wat beter kan zitten en eten want dat is nu echt wel een probleem. Als er niet veel gedaan kan worden dan betekent dat voor mij dat ik nog een lange winter tegemoet ga want dan weet ik zeker dat ik aan het liggen kom. Ik ben me nu nog aan het verzetten en probeer nog ze veel mogelijk te zitten maar erger moet het niet worden. Dan is dat niet meer op te brengen.

Desiree zit er er natuurlijk ook wel weer tegen op. Voor haar is het ook elke keer weer spannend en zoals ze zich nu voelt is het helemaal geen pretje. Maar ook voor haar geldt dat ze hoog en laag kan springen. Het moet. Gelukkig is ze wel wat tot rust gekomen. Het chaotische is er af, maar ze voelt zich nog helemaal niet lekker. Dat kan ook niet anders. Gelukkig gaat Gerda weer mee en hebben we de vaste 'Utrechtdotterclub'. Dat geeft wel rust.

Morgen zal Gerda de weblog weer bijwerken om te vertellen hoe het gegaan is. Hopenlijk kom ik woensdag weer thuis.

Jos