Morgen 'mogen' we weer

Morgen 'mogen' we weer op pad met de utrechtdotterclub. Voor de 27e keer. En ja, om het cliche nog maar weer eens te gebruiken. Het went nooit. We zullen zien hoe het gaat maar ik verwacht dat het weer 'zwaar halen' wordt want nu zit die ene ader dicht en ze gaan een andere ader ook afsluiten om te dotteren. Dus zal het zuurstoftekort groot zijn. Begin vorig jaar hadden we dezelfde situatie en Dr. Stella vertelde dat ik toen elke keer verhoogde enzymen in het bloed had. Dat wijst er op dat het hart beschadigd raakt door zuurstoftekort tijdens het dotteren. Dat vertelde hij tijdens het gesprek van twee weken geleden en dat heb ik nooit geweten. Het verklaart wel de pijn tijdens en na het dotteren. (Niet dat je wat er wat aanhebt, want je hebt het wel) Daarnaast heb ik last van spasme van de kransslagader en dat is ook niet prettig. Kortom, ik sta niet echt te popelen maar van de andere kant ben ik toch wel blij dat het weer zo ver is. Ik zit aan de top van de medicijnen maar raak niet meer klachtenvrij. Ook niet in rust. Ik ben wel wat gewend maar nu is de grens wel bereikt. De afgelopen dagen hadden we een nogal druk programma en dat was wel leuk want anders zit je maar te zitten. Ook vanavond ga ik gewoon nog naar toneel. Desiree vindt soms dat het allemaal wel wat minder kan maar ze begrijpt ook wel dat ik graag nog bezig ben. Het zit nu eenmaal in het aard van het beestje en ik voel mezelf. Inspannen kan ik niet meer maar een beetje regiseren, en lachen, dat gaat nog wel. En morgen lig ik de hele dag in bed en kan ik wel uitrusten nietwaar?

Gerda zal morgen de weblog bijwerken om te vertellen hoe het is gegaan en als alles goed gaat, en daar gaan we van uit, zal ik woensdag zelf weer iets van me laten horen.

Jos