Dotteren en wennen aan het idee...

Er is een afspraak gemaakt dat ik de 30e januari weer wordt gedotterd. De 27e keer. Maar deze keer heeft het na het gesprek van afgelopen week een heel andere lading gekregen. (Voor wie niet weet waar ik het over heb, is het beter de vorige posting eerst te lezen.) Deze keer zal het een noodzakelijk ingreep worden waarvan op voorhand bekend is dat het moet, maar ook dat het niet zal brengen waarop je hoopt. Ik zal na de tijd nog steeds beperkt zijn in wat ik kan. En dat is heel frustrerend.

Maar dat is niet zo belangrijk. De langere termijn is wat me nu bezig houdt. Nu het dotteren is gedegradeerd tot tijdrekken ben ik al helemaal bezig met het idee van een harttransplantatie. Eigenlijk heeft dat nog steeds wel in het achterhoofd gezeten maar de hoop op goed resultaat van de stamcellen was zo groot dat dit naar achteren werd geschoven. Maar nu die ene ader dicht is , en blijft, is de kans op goed resultaat van de stamcellen zo klein geworden dat het hoogstwaarschijnlijk zal uitdraaien op een harttransplantatie. En dat idee valt, voor nu, nog even niet mee. Maar goed, er is geen keus en we moeten door.

Eerst volgende week dinsdag naar Utrecht voor het dotteren. Ik heb de medicijnen nog weer wat verhoogd om de week nog redelijk door te komen. En dat moet normaal gesproken wel lukken al is het de afgelopen week wel weer wat minder geworden. Maar ik verwacht dat de medicijnen wel zullen helpen (redelijk) goed de week door te komen. Vanavond eerst weer gewoon naar toneel. Altijd gezellig.

Jos