Het is nu vijf weken geleden dat ik gedotterd ben en ik begin nu te merken dat het weer wat minder gaat. Bij inspanning heb ik steeds meer last en ik moet goed mijn rust nemen.
Het gaat echt nog wel goed hoor. Ik kan nog van alles doen, zelfs nog fietsen. Maar toch hoop ik elke keer dat het een keer echt lang goed gaat. Wat zou het een verademing zijn om een half jaar niet gedotterd te moeten worden. Maar dat is nu deze keer weer niet aan de orde. Vanmorgen had ik behoorlijke 'opstartproblemen'. Het ging niet lekker. Nu was het gisteren ook wat laat geworden omdat ik naar toneel ben geweest. Dat helpt natuurlijk niet. Maar ik voel de laatste week al wel dat het wat minder wordt. Ik denk dat ik er met een maandje wel weer aan moet geloven. Voorlopig ga (en kan) ik nog wel gewoon van alles doen want lichamelijk is het echt nog niet slecht, nog steeds wel goed zelfs, alleen wat minder. Geestelijk is er wel weer een deukje opgelopen. Dat heb ik elke keer. Dan moet ik even weer accepteren dat het weer niet zo'n lange periode wordt als ik had gehoopt. Ach ja, de ervaring leert dat ik met een paar dagen weer aan het idee gewend ben. En het is heus niet zo dat ik in zak en as zit hoor. Maar het is wel even balen.
Ik heb ondertussen wel een nieuwe insulinepomp gekregen. Dus dat is weer een zorg minder. Deze is een stuk kleiner dan de oude en ik ben er erg tevreden mee.
Met toneel gaat het lekker. Het wordt goed opgepakt, iedereen is enthousiast en we hebben met de repetities veel lol. Wat wil je nog meer....
Jos
Geen opmerkingen:
Een reactie posten