Laten we beginnen met het belangrijkste. Het gaat nog steeds goed met me na het dotteren. Dat is lekker, want het goede weer komt er weer aan. Dus aankomende week kan ik weer wat fietsen en wandelen hoop ik.
Maar met de kinderen een potje voetballen (ook al is het als 3e doelpaal) of wat anders doen is er niet bij. Want die rechterarm. Die wil niet. Er is afgelopen dinsdag een echo gemaakt en het blijkt niet te zijn wat was verwacht. Het is geen overbelasting. Ik heb verkalking (een knobbel) aan het bot van de schouder. In de kom. En doordat ik ben gaan tennissen heeft die kalk de pezen en spieren in dat gebied beschadigd. Dat verklaart ook dat ik de laatste tijd niet meer met de laptop aan de keukentafel kon zitten om een toneelstuk te tikken. Dan gaf me die schouder ook al te veel pijn. Ook dan kwam dus die 'kalkbobbel' tegen de spieren en zenuwen in de arm, en dat gaf pijn.
Ik heb nu een injectie in de schouder gekregen. Helaas niet zo'n injectie als bij een slijmbeurs want dan ben je gelijk van de klachten af. Nee, ze hebben me op de plek van het kalk geinjecteerd en het kalk kapot gespoten. En daarnaast is er een vloeistof die het kalk op moet lossen ingebracht. Pas als die kalk weg is en de spieren en pezen weer op rust zijn, gaat de pijn weg en moet ik weer normaal de dingen kunnen doen.
Dus ik kan nog steeds niet veel. Slik alle dagen nog pijnstillers en er gaat geen nacht voorbij dat ik niet een paar uur over de vloer loop. Want zodra ik mijn arm maar omhoog doe raakt de kalk (want die zit er nog) de pezen en zenuwen weer en schiet ik helemaal in het rood qua pijn.
Dus al met al is het dus niet zo maar een overbelasting maar een 'echt' probleem die altijd verborgen is gebleven omdat ik normaal niets doe. Nu moeten we daar niet te dramatisch over doen. Iedereen heeft wel eens wat, en nog veel ergere dingen, maar het is wel jammer. Ik had toch wel graag wat met de jongens willen doen. Ik had nog met ze willen vissen en zo, maar ja, nu moet ik me weer koest houden vanwege de arm. Het is ook altijd wat.
Maar het belangrijkste is dat het qua hart goed gaat. De rest komt wel weer. En omdat ik me nu de laatste twee keer na het dotteren echt een stuk beter voel neem ik aan dat er wel weer nieuwe kansen komen. Maar jammer is het wel.
Nog even over de stamceltherapie. Vorige week zijn de besprekingen tussen de ziekenhuizen van Utrecht en Leiden doorgegaan. Het ziet er echt naar uit dat het dit najaar van start gaat. Ik ben de eerste die zal worden behandeld. Maar Dr. Stella gaf me meteen aan dat ik niet te hoge verwachtingen moest hebben qua resultaat. Er is nog geen ervaring met dit soort stamceltherapie op mensen dus het is helemaal afwachten wat het gaat doen. We zullen het wel zien. Laten we maar eerst maar eens afwachten of het wel van start gaat. Ik ben sceptisch want heb te vaak mijn neus gestoten. We wachten dus (zoals altijd) weer af.
Jos
Geen opmerkingen:
Een reactie posten