Koortslip & achillespees gescheurd

Begin deze week kreeg ik een koortslip. Toch wel vervelend. Ik heb het een dag aangekeken en toen Utrecht gebeld. Gelukkig zeiden ze niet dat ik moest komen maar ik kreeg weer een kuur met medicijnen om het herpes virus te onderdrukken. Wel moet ik natuurlijk extra temperatuur meten. Maar het is volgens mij met een sisser afgelopen.

Wat niet goed ging was een klein ontspannen partijtje voetbal t.g.v. afscheid van een voetballer waar ik jaren geleden mee had gespeeld. Ik wilde bijna aan het eind nog even een klein sprintje trekken en toen ik al op gang was knapte het twee keer in mijn onderbeen en ik was alle controle kwijt. Daardoor viel ik raar en Desiree en de kinderen -maar ook anderen langs de lijn- schrokken erg omdat ze dachten dat het hart problemen gaf. Ze vreesden even het ergste. Ja, die schrik zit er nog steeds diep in. Maar ik greep naar mijn been en dat was voor hun al een hele geruststelling. Eerst deed het echt veel pijn maar toen die na een paar minuten afzakte dacht ik dat het wel weer kon. Maar toen ik probeerde op te staan voelde het alsof mijn voet er los aan zat. Er was een fysiotherapeute in de buurt en die deed een eerste onderzoek en gaf aan dat het waarschijnlijk de achillespees was. Later op het ziekenhuis bleek dit te kloppen. De achillespees is helemaal afgescheurd en de komende week moet ik geopereerd worden. Er wordt met Utrecht overlegd waar. In Utrecht of toch in Almelo. Al met al zit ik nu in afwachting van de operatie met mijn been in het gips en dat zal na de operatie niet anders zijn.

Nu zullen er zeker mensen zijn die zeggen dat het ook onverantwoord was om hier aan mee te doen. Daar ben ik het totaal niet mee eens. Iedereen voetbalde op zijn dooie akkertje en het grootste gros was ongetraind. Het had iedereen kunnen overkomen. Maar helaas was ik het haasje. Als alles goed was gegaan had iedereen gezegd hoe mooi het wel was dat ik dat al weer kon. Ook de artsen willen graag dat je beweegt. Ik heb zo lang niets gekund en dit was nou typisch zo'n ding waarvan je droomde dat het weer kon. Ik heb er dan ook geen spijt van. Ik heb gewoon pech gehad. En ach, dat zijn we wel gewend.
Als ze me een half jaar geleden hadden gezegd dat ik nu een blessure zou krijgen tijdens een voetbalpotje dan had ik er meteen voor getekend. Dat is een teken dat het goed gaat. En zo zie ik, maar ook Desiree, het nog steeds. Dit is een heel vervelend 'mechanisch probleem' maar daar blijft het ook bij.

Het is jammer dat de revalidatie/fysiotherapie nu wordt opgeschoven. Ik ben bang dat ik weer een stuk terug zal vallen qua conditie. Maar ja, dat moet dan later weer worden ingehaald. Niets aan te doen.

Jos