Het laat me niet meer los

De gebeurtenissen van de afgelopen week hebben veel teweeg gebracht. Normaal gesproken kan ik wel de dingen van me afzetten en redelijk door gaan met zaken van alledag. Maar nu niet meer. Ik kan me nergens meer toe zetten. Geen toneelstuk, niets. Alles draait om de transplantatie. Logisch, dat begrijp ik ook wel, maar toch... daarom is het misschien ook maar goed dat we op vakantie gaan. Dat is voor ons allemaal misschien wel goed. Voor mezelf, maar ook voor Desiree en de kinderen. Want, en daar wordt gelukkig bij de meesten wel bij nagedacht, die krijgen ook heel wat voor de kiezen. De kinderen hadden het deze week wel erg zwaar. Die krijgen natuurlijk alle gesprekken mee en plotseling was het helemaal doorgedrongen hoe belangrijk deze beslissing van transplantatie is. Het doet zeer om de kinderen zo te zien maar we moeten wel open en eerlijk zijn. Natuurlijk pakken we het wel wat in, maar we draaien er ook niet om heen. Dat kan gewoon niet. En zoals Desiree zich houdt is onvoorstelbaar. Ze blijft de rustige rots in de branding. Terwijl ze zelf ook zo veel voor de kiezen krijgt. Het klinkt misschien wat 'soft' maar het mag/moet gezegd worden. Laten we hopen dat er betere tijden komen. En daar gaan we nog steeds van uit. Maar het is wel onvoorstelbaar spannend.

Ik heb zonet naar mijn internist in Almelo gebeld want die heeft de halsslagader in mijn nek twee keer laten bekijken. Want daar zit een vernauwing. In 2004 en 2006 is dit bekeken. Ik heb gevraagd of er verschil was en dat was niet het geval. Het was in beide gevallen gelijk. Dat is dus gunstig want nu is de kans weer groter dat het nu nog steeds gelijk is. En mocht dat zo zijn dan is er dus geen sprake van "progressief vaatlijden" waar ze in Utrecht naar willen kijken. Het stelt me wel wat gerust. Voor wat het waard is.

En gelukkig hebben we nu prieeltjesweer. De Tour de France is bezig en daar kan ik dan mooi naar kijken want we hebben TV buiten. Al betrap ik me er wel op dat dit jaar de tour ook niet zo fanatiek volg als andere jaren. Misschien pak ik toch nog wel de laptop en probeer een paar kantjes van het nieuwe toneelstuk te tikken. We zien het wel.

Ik heb trouwens van Utrecht gehoord dat de shocktherapie nog steeds voor mij op het programma staat. Wanneer is niet duidelijk maar ze zijn er nog steeds mee bezig. Dus ik hoop daar binnenkort nog meer van te horen.

Voor wie de komende dagen op vakantie gaat: een fijne vakantie.

Jos