Morgen dotteren...

Morgen is het dan zover. Voor de 23e keer. Dan gaan we weer met de "Utrechtdotterclub" op pad. Gerda gaat gewoon mee, ondanks dat ze nu aan het verhuizen zijn. Dat is fijn voor Desiree en mij. Niet dat er niemand anders mee zou kunnen, maar zo doen we het (bijna) altijd en het bevalt goed. Je hoeft niets uit te leggen, het gaat op routine, en dat is gewoon prettig. Voor zover zo'n dag prettig kan zijn natuurlijk. Dat wordt het morgen zeker niet. De laatste keren was het altijd 'zwaar halen' en het zal morgen wel weer zo zijn. Het is dus wel logisch dat ik er als een berg tegen op zie. Maar zo kan het ook niet. Nu ik de medicijnen zo hoog heb gaat het nog wel redelijk maar voel me toch niet lekker. Maar ook geestelijk is het zwaar. Voor mij, maar ook voor Desiree. De spanning is te lang hoog. Ik heb afgelopen week te vaak een slecht moment gehad. Het vertrouwen in eigen lichaam is even helemaal zoek. Vanaf vrijdag zal dat weer heel wat beter gaan. Na zo'n dottering voel je je gelijk wat beter. Echt helemaal opknappen zal ik niet omdat er wel vernauwingen blijven zitten. Daar waar dr. Stella niet bij kan of durft te komen. Maar geestelijk is het een wereld van verschil. Je weet dat op dat moment de kans op een infarct een stuk kleiner is. Dus daarom ben ik blij dat het zo ver is, terwijl ik weet dat het weer geen pretje zal worden. Erg dubbel.

Mijn zus Mieke heeft uitslag gekregen van de catheterisatie. Er was wel een vernauwing te zien maar niet zo veel dat ze daar iets aan moeten doen. Ze krijgt nu een myoview om te kijken of (en waar) het hart zuurstoftekort heeft.

Morgen zal Gerda zodra ze terug is uit Utrecht de weblog bijwerken. Dan zal ze vertellen hoe het is gegaan. Als alles goed is werk ik dan vrijdag zelf weer deze weblog bij en kan ik hopenlijk wat meer vertellen over de voortgang van de stamcellen. Vrijdagmiddag moet ik wel weer terug zijn, want 's avonds is er toneel! Yes!

Jos