De doktoren dachten het op te lossen door pillen te geven die de hartslag verlagen maar de hartslag is al erg laag door andere medicijnen. Een nog lagere hartslag zou nog meer dreigende hartstilstanden opleveren (die ik nu ook al heb maar door de pacemaker worden opgevangen). Dat verklaart ook mijn vermoeidheid. Ritmestoornissen vermoeien sowieso, maar omdat mijn hartslag niet ver omhoog kan word ik bij een kleine inspanning al moe (en raak achter de adem).
Minder 'hartslagremmers' slikken kan, hierdoor gaat de hartslag weer hoger, maar dan krijg ik weer de meer gevaarlijkere ritmestoornissen vanwege de hoogte van de hartslag.
Moeilijk, moeilijk. Dit probleem kan alleen bij een donorhart maar dit hebben ze nog nooit meegemaakt. En er is ook geen oplossing voor.
Om dat ik heb aangegeven dat het zo ook geen doen is moet ik nu zelf uitproberen waar ik me het best op voel. Ik moet kiezen uit twee slechte opties:
- Zo doorgaan, wat betekent dat je niet lekker bent en veel onrust van het hart voelt.
óf - Toch minder 'hartslagremmers' slikken zodat de hartslag hoger kan. Met als gevolg dat ik de 'slechte' ritmestoornissen weer krijg. Ik moet dan zelf nadenken en in de gaten houden dat ik rustig aan doe. Want als ik te veel doe krijg ik alsnog die ritmestoornissen die behalve dat ze (wat) gevaarlijk zijn er ook nog voor zorgen dat je alsnog moe wordt.
Al met al baal ik er flink van, maar gelukkig hebben we wel een toneelweek voor de boeg die afleiding geeft. Nu opletten dat het niet té druk wordt.
Jos
Geen opmerkingen:
Een reactie posten