Exact 2 jaar: Feest met een maar...

Vandaag is het exact 2 jaar geleden dat ik de transplantatie heb ondergaan. Ik voel me gewoon jarig. Voor mijn gevoel is deze datum belangrijker dan mijn echte verjaardag. Dus het is vandaag feest in huize Schepers!! Verder gaat het met mijn arm een stuk beter. Dus dat probleem is ook grotendeels opgelost.

Toch maak ik me zorgen. Want dat het niet gaat zoals het moet is afgelopen woensdag tijdens de jaarcontrole wel duidelijk geworden. Tijdens een inspanningstest ging het mis. Ik was nog maar amper bezig en toen voelde ik me, zoals zo vaak de laatste tijd met een beetje inspanning, niet lekker worden. Ik moest meteen stoppen van de arts want ook het hartfilmpje gaf ernstige ritmestoornissen aan. Wat ik voelde zagen hun op het scherm en andersom. Bij een iets hogere hartslag gaat het gelijk mis. Naar wat nu blijkt is de geleiding van het hart nog steeds niet goed. En het lijkt het afgelopen jaar zelfs behoorlijk slechter te zijn geworden. De geleiding wil zeggen dat de stroomprikkels die het hart krijgt om te kloppen, niet goed rondom het hart geleiden. Ergens stokt het en dus wordt het hart maar gedeeltelijk aangestuurd. Gevolg: Geen goede doorstroming van het hart, niet lekker voelen en doodmoe worden.

Nu dacht ik dat dit door de pacemaker op te lossen was maar ik kreeg te horen dat het een erg vervelend probleem is maar helaas niets aan te doen. En dat is een domper. Ik zal dus waarschijnlijk die vermoeidheid houden. Volgende week heb ik nog een gesprek (afspraak moet nog gemaakt worden) en dan krijg ik hopenlijk antwoord op mijn vraag hoe het verder moet. Want mijn grootste zorgen zijn niet zo zeer voor de korte termijn. Dat ik wat inleveren moet, zoals het joggen, dat is jammer, maar geen echte ramp. Maar ik maak me zorgen over de langere termijn. Er is altijd gezegd dat ik zo veel mogelijk de hartslag hoog moest brengen door te sporten. Hierdoor wordt het hart vitaal gehouden. Maar dat kan ik nu niet (meer). Wat nu? Wat betekent dit voor mijn toch al niet te lange levensverwachting? Ik kan me voorstellen dat dit in combinatie met mijn suikerziekte niet helpt. Daarnaast heb ik het idee dat ik nog meer (andere) ritmestoornissen heb want ook in rust heb ik soms heftige overslagen en het gevoel van niet goed worden. En wat als de geleiding nog minder wordt? Veel vragen dus...

Kortom is het dus een 'verjaardag' met gemengde gevoelens. Zielsgelukkig -en dankbaar- dat ik er al weer 2 prachtige jaren bij heb gehad maar met zorgen voor de toekomst. Maar toch is het feest vandaag. Hoe dit probleem zich ontwikkeld zien we wel en je hebt het toch niet in de hand. Dus gaan we vandaag mijn 2e 'verjaardag' vieren. Want ik ben nog steeds dik tevreden met wat ik allemaal wel kan. Denk maar eens aan exact 2 jaar geleden en de tijd daarvoor. Dan staan we er nog steeds een heel stuk beter voor! En dat gevoel overheerst!

Als ik meer nieuws heb -bijvoorbeeld na het gesprek volgende week- meld ik me weer.

Jos