Prima zo

Het gaat prima. Ik heb nog steeds wel de nodige strubbelingen die een buitenstaander zo niet ziet maar het gaat nog steeds de goede kant op. Wel heb ik wat meer hartkloppingen de afgelopen dagen. Hopenlijk is dat voor even en zakt dat snel weer af.

Ook op de fysiotherapie gaat het voortvarend. Ik heb alweer 5 keer een halve minuut hardgelopen. Nou ja, hard. Joggen. Maar het gevoel was er niet minder om. Genieten was het. Dan pas merk je hoe slap je bent geworden de afgelopen jaren. Toen ik liep had ik het gevoel dat alles mee op en neer ging. Geen spier die ook maar een poging deed om mijn lichaam in model te houden. Kortom, er moet gewerkt worden om dat weer bij elkaar te krijgen. Maar nu mag dat nog niet. Nog twee weken. Dan mag ik de linkerarm ook belasten en kan ik wat krachtwerk gaan doen. Ik kan nu alleen de benen wat trainen. En dat is nodig. Laatst stapte ik glimmend van trots van het apparaat af omdat ik verscheidene keren 30 kilo met de benen omhoog had gebracht. Trots als een pauw wilde ik al bijna de macho uithangen. Maar ik werd snel weer een klein kereltje toen de jonge meid die na me op het apparaat ging deze meteen op 50 kilo zette en dat zonder moeite omhoog bracht. Pats, weer met beide benen op de grond. Hahaha

Kortom, het is een leerproces en ik word met vallen en opstaan sterker en beter. Ik heb nog een hele lange weg te gaan, maar dat wist ik van tevoren. En dat is het laatste waar ik mee zit. Deze week niet naar Utrecht. Pas volgende week een biopt. Ook wel lekker.

Jos