Morgen weer op pad met de "Utrechtdotterclub"

viMorgen is het weer zo ver. Dan 'mogen' we weer op weg naar Utrecht om gedotterd te worden. Voor de 26e keer. Als je er goed over nadenkt is het totaal absurd... 26 keer dotteren.
Maar je kunt het op twee manieren uitleggen. Wat een ellende, dat is 1 manier. Maar ook... en die bevalt me beter, het kan nog steeds. Want zo is het. Een jaar geleden leek het uitzichtloos. Dr. Stella gaf aan dat dotteren eigenlijk niet meer kon. De problemen en risoco's die dat opleverde waren te groot. Dus we gingen voor een harttransplantatie. Toen dat werd afgewezen vanwege mijn suikerziekte moesten we proberen uit te wijken naar Duitsland. Net voordat we daar naar toe gingen (de papieren waren al klaar) hebben we besloten om toch door te gaan met dotteren en het te rekken tot aan de stamceltherapie die er snel aan zou komen. Nou, die stamceltherapie is er nog niet en ik ben ondertussen al weer verschillende keren gedotterd. Inclusief die memorabele dottering waar een hele grote zijtak opnieuw werd opengemaakt, met alle risico's. Dus al met al moet je gewoon blij zijn dat het nog steeds kan en dat Dr. Stella het nog wil. Hij is de enige die zich nog aan mij wil wagen en het risico durft te nemen.
Dat het morgen weer niet 'even dotteren' wordt, dat staat wel vast. Het zal wel weer 'zwaar halen' worden. Want we zijn nu een jaar verder en de problemen en risoco's die toen te groot waren zijn er nog steeds. Daar is niets aan veranderd. We 'rommelen en rekken' nog steeds door tot aan de stamceltherapie. Morgen zal ik wel horen hoe de stand van zaken is rondom het stamcelgebeuren is. Het zal mij benieuwen.

Dat ik er weer als een berg tegen op zie hoef ik niet te vertellen. Maar het is goed dat het zover is. Het is op en het moet ook niet langer meer duren. Dat zit natuurlijk ook wel wat tussen de oren maar ook fysiek is het op. Ik zit met medicijnen ver boven het maximum. Deze zetten de vaten wat wijder. Ik mag zelf verhogen maar zo hoog is abnormaal. Maar als ik het niet doe dan voel ik me echt niet goed en kan niets meer doen. Dan moet ik misschien weer worden opgenomen. En wat doen ze dan...? Juist, dan ga ik aan het infuus met nitroglycerine om de vaten nog wat verder open te zetten. Dat doe ik nu dus zelf met de promocard. Maar ik ben wel lekker thuis. Ik ben er deze keer niet echt beroerd bij maar heb vooral veel pijnklachten. En daar kun je je overheen zetten. Dus ik ga vanavond ook nog gewoon naar toneel. Dat is niet uit eigenwijsheid maar ik wil me gewoon niet laten 'leiden door mijn lijden'. (nou ja... lijden, "leiden door de kwaal", maar dat rijmt niet) Want als ik daar aan begin doe ik binnen de kortste keren niets meer en zit ik stil op een stoel.

Morgen zal Gerda de weblog wel weer bijwerken. Hopenlijk met goed nieuws. Dat het allemaal goed is gegaan. En als het even meezit werk ik woendag, gereviseerd en al, zelf de site weer bij.

Jos