Nog twee weken

Nog twee weken. Dan moeten we weer.
Nou ja... moeten. Dat wil ik dan ook wel weer want zo is het ook niet wat. Maar echt zin heb ik er niet in, dat mag duidelijk zijn. Het weer werkt ook niet mee. Dat houdt me nu binnen.
Afgelopen zaterdag ben ik nog even zaalvoetbal wezen kijken bij de jongens. Dat was wel leuk. Was ik er even weer uit. Zo zijn de dingen buiten de deur te tellen. Zo af en toe, als de auto al warm is, nog even naar kamphuis om een boodschapje te doen en dat was het dan wel.
Dit tik ik niet om te klagen hoor. Ik vermaak me prima maar zo af en toe er uit is dan wel lekker. Ik wil alleen maar aangeven hoe beperkt het in de winter allemaal is. En vooral zoals nu, als ik tegen een dotter aanloop. Ik heb de medicijnen opgevoerd tot boven de maximale norm. Nog hoger gaat en mag echt niet. Mocht ik nog meer nodig zijn dan moet ik worden opgenomen en aan het infuus met nitro. Maar zover is het nog lang niet, zo lijkt het. Op was slechte momenten na gaat het, naar omstandigheden, best nog wel goed. Zolang ik alles maar rustig doe. Als Dees naar het werk is haalt Stef me alles op uit de garage (en zet de grijze bak weer achter het huis).
Toch wel handig als de kinderen wat groter worden.

Vanavond ga ik wel weer naar toneel. Dat moet. Dan moet ik wel weer die akelige trap op, maar goed, dat heb ik er voor over. Het regisseren gaat best wel redelijk heb ik het gevoel maar dat is aan anderen om te beoordelen. Er wordt in ieder geval wel gelachen en dat is heel belangrijk.

Even voor de rest van de familie andere ingewijden. Oom Hennie moet morgen ook naar Utrecht voor onderzoek. Hij heeft weer meer klachten. Zoals ik het begrepen heb krijgt hij een myo-view. Ze gaan bekijken of hij gedotterd kan worden. Ook wordt hij later nog een keer gecathederiseerd. Ik weet dat hij (bijna) dagelijks deze weblog leest dus bij deze veel succes.


Tot de volgende keer.